gent gig

Maria Goretti Quartet (Gent, Kinky Star 13/02/2011)
Noiseparels met post-punkzweet
14/02/2011, Didier Becu
 Bookmark and Share

 

14/02/2011 : Maria Goretti Quartet (Gent, Kinky Star 13/02/2011) - Noiseparels met post-punkzweet
14/02/2011 : Maria Goretti Quartet (Gent, Kinky Star 13/02/2011) - Noiseparels met post-punkzweet
14/02/2011 : Maria Goretti Quartet (Gent, Kinky Star 13/02/2011) - Noiseparels met post-punkzweet
14/02/2011 : Maria Goretti Quartet (Gent, Kinky Star 13/02/2011) - Noiseparels met post-punkzweet
14/02/2011 : Maria Goretti Quartet (Gent, Kinky Star 13/02/2011) - Noiseparels met post-punkzweet
Post-punk is terug in. Het is een woord dat je overal ziet opduiken en nog eventjes geduld en men zal beweren dat ook Clouseau zijn post-punkinvloeden heeft. We bedoelen maar, dit is een term die als geen ander verkracht wordt door de media al was het maar om hun produkten verkocht te zien krijgen.

 

Post-punk ontstond, zoals de naam het aangeeft, na de punkgolf en was zo je wil nog ruiger en nog onafgewerkter dan het origineel punkgeluid.

Plots gingen groepen zich niet meer bezig houden met hun mohawk maar werd het geluid van garagerock vermengd met dat van punkbeats en dito attitude. Het leverde in de geschiedenis talloze groepen op waarvan The Fall, Wire, Gang Of Four en Swell Maps misschien het meest bekend zullen zijn.

Het moest rammelen langs alle kanten maar het moest ook vooral een melodie hebben, en het liefst nog de goedkeuring krijgen van John Peel.

Decennia later hebben enkele bands de platen van Joy Division herontdekt en het levert ons weliswaar perfect radiovoer op met soms zeer leuke albums maar wie beweert dat de huidige Afrekening-generatie post-punk afleveren, zouden wel eens de tanden van Mark E Smith in hun nek kunnen voelen, weliswaar gelet op het feit of deze mens nog één tand zou bezitten.

Nu goed, wat we eigenlijk willen zeggen is dat er nog groepen zijn die de post-punkboodschap duidelijk begrepen hebben en dat deze Maria Goretti Quartet daar een goed voorbeeld van zijn, ook al speelden ze deze keer letterlijk voor de man en zijn paardenkop.

Het handjevol mensen dat op twee handen te tellen was werd van in het begin meegesleurd door dit energieke trio wiens thuishaven tussen Lille en Doornik ligt.

Meteen was het duidelijk dat we hier gitaarmuziek met ballen gingen horen dat deels geïnspireerd is door improvisatie en massa platen die het etiket van Dischord of Touch And Go dragen of voor de goede verstaander: melodieuze No Wave met een zeer vuil randje.

Zanger Tom probeert door middel van een raar bakje allerlei verschillende stemvervormingen uit, Rico staat op zijn gitaar te jammen zoals we dat alleen Troy Von Balthazar in zijn hoogdagen hebben zien doen terwijl drummer Bastien wat ons betreft meteen auditie mag gaan doen bij The Muppet Show.

Ook al is het cliché van de lach en de traan er één die we met plezier naar Vlaamse schlagers doorverwijzen, was Maria Goretti Quartet (die dus maar met drie zijn) een gitaargroep die tot alles in staat is en waarbij intense nummers afgewisseld worden met flauwe (maar weliswaar doeltreffende) grapjes over Vlaamse wielertoeristen en snoepgoed uit de jaren ’70.

Na een vrij lange set besloot het trio de avond met “Destination Nowhere” dat werd aangekondigd als een dertig minuten durend nummer en meteen kregen we te horen wat improvisatie anno 2011 kan betekenen.

Toen de groep na dertig minuten bleef verder jammen, besloot orkestleider van dienst (de heer Waegeman himself) dat het welletjes was want de buren wilden nu ook eenmaal slapen.

Wij waren echter klaar wakker want we hadden het licht gezien.

Tien Vlamingen hadden gelijk, de rest natuurlijk ongelijk, of wat had je anders gedacht?